Linda Maria Baros - biobibliographie

U lind në Bukuresht, më 6 gusht 1981. Mbrojti liçencën dhe masteratin për letërsi në Sorbonë. Aktualisht është doktorante për letërsi komparative në Universitetin e Sorbonës dhe atë të Bukureshtit.

Ka botuar në rumanisht: Muzgu është larg, shkule kordhelen! (2001), Poemi me kokë mistreci (2003) dhe dy pjesë teatri: Erdhi te unë një kentaur, 2002, Shpirtërat e mëdhenj nuk merren kurrë me gjëra të parëndësishme, 2003. Në frengjisht: Le Livre de signes et d’ombres (Cheyne editeur, 2004, Fjalori për shenja she shkallë, Junimea, 2005). Çmimi për vokacion poetik në Francë, La Maison en lames de rasoir, Cheyne editeur, 2006 (Shtëpia prej zhiletave, Cartea Romaneasca, 2006) dhe dy vëllime me studime letrare. Këto vëllime kanë fituar në Francë Çmiumin për Vokacion Poetik, respektivisht ‚mimin Apollinaire, i konsideruar si shpërblimi më i rëndësishëm për poezi frenge.

Ka përkthyer në rumanisht apo frëngjisht përmbi 25 libra. Ka qenë bursiere si përkthyese në Belgji, Holandë, Slloveni, Luxemburg.

Ka marrë pjesë në disa festivale internacionale të poezisë.
Është anëtare e Unionit të Shkrimtarëve të Rumanisë nga viti 2002 dhe Ndihmës/sekretare e Shoqatës së Përkthyesve të Letërsisë Rumune me seli në Paris.

Është drejtore e revistës letrare VERSUs/m dhe iniciatorja (më 2005) e organizimit të festivalit Pranvera e Poetëve/Les Printemps des Poetes, në Rumani, Republikën e Moldovës dhe Australi.
Gjatë vitit 2008 (korrik/dhjetor) ka qenë ambasadore kulturore e Rumanisë në kuadrin e Sezonit Kulturor Europian.

KËMISHA PREJ KEVLARI

E vesh gjatë kohë këmishën e mureve
Ashtu siç e kanë veshur të tjerët këmishën e vdekjes.

Po. E ngjesh për çdo ditë shpatullave këmishën e mureve,
Qenj të mëdhenj të tendave me hije.

Oh, muret, muret - miqësi, armiqësi,
Vonesë e butë, xhepat e tyre të grisur,
Noçkat e tyre të holla prej pele, manaferrishtja,
Pompa që i ujit me damarë
Nga stërfundi i zemrës sate,
Si nga një gyp prej flame,
Ikjet që ua tundnin flokët në erë,
Shputat mbit ë cilat i lënin gjurmat e rënda,
Duart e vogla prej homunculusit të degdisur
Me të cilat të shtrëngoj në krahëror
Dhe ta shpërlaj me sapun nyjen e litarit,
Gjithmonë të pandryshueshëm, gjithmonë pranë,
Me tymonin e lodhur, thuajse tashmë të ka zënë gjumi,
Diku, nën dhe;
Këndojnë nga kambanat e iluzioneve;
Tringëllimën e tyre - të dridhshme,
Si e një gypi pisqolete të krisur në dhëmbë.

Zgjohesh në mëngjez dhe vesh këmishën e mureve.
Bie natën dhe vesh këmishën e ëmbël të mureve.

NË MURIN E VDEKJES

Autostrada duket një peep-show,
        Në të cilën ëndërrojnë, të alivanosur, motociklistët.

Ndërsa brigjeve të saj presin vashat,
                                      si do lypëse.
        Ato rrinë me ato kaçketat e tyre
                                të vogla - të imta,
                                të lëkurës,
                                të shtrira
       sa t’u kërcejnë përbrenda motociklistët
       dhe të vërtiten atje marrëzisht,
                                 si në murin e vdekjes.

RRUGËS ANËSORE

Vetëm vashat e kartierit dalin në rrugë të madhe,
           Ta thash këtë,
           Duke pështyrë mureve
                    Monedha të gjata prej sperme.

Mos i qaj nga mëshira, nga mllefi, te ty në mansardë.
Ti nuk mund të shikohesh në shpirtin e tyre,
           Ngase e kanë fshehur mes këmbësh gojën e çelsit.

Vashat e kartierit
          Hidhen nga retë me çengelin nël dorë.
          Buzëqeshja nuk u hapet.
          Do të ishte si një himen i qepur në vend
                       Nga zemërgjerësia e dhunuesve.

Q. H. S.
(Zona e sigurisë maksimale)

Ka ditë në të cilat do të doje të gjesh një vend
          Në brigjet e dritares, të endesh qetë.
          Me sytë mbyllur, si mbi një urë hipnotike,
                 Si brigjeve të një heshtjeje të thellë.
(Prej poshtë, të shikon vetëm zbrazëtia, lartësia e saj.)

Njësoj sikur të ishte dikush tjetër,
Me këmbët e lëshuara deri më gjunjë
Në një heshtje të thellë,
          Dikush do të endej i qetë andejpari.
Vetëm një çast
Ngase ajri i ngjeshur në dritare të shtyn mënjanë,
Si në burgjet e sigurisë maksimale.

Dhe dhoma të rithith në të.

FONDI KRYESOR I FJALËVE

Nëse nuk ma shënon për çdo ditë emrin,
Oh, e shtangur në mengenen e frazave të qoftë dora!
E mbërthyer ma darë goja me të cilën shkarravit fjalët atje !
E kamxhikosur fjala që çel kurthe ujqërish
Mes teje dhe nesh !

Dhe të pashërruara përjetë të qofshin plagët.
Që i lan në lotët e mi
                       Të prura në qytet me thasë !
Dhe përjetë fytyra e ndotur në dritare të qoftë,
Nëse nuk ma shkarravit për çdo ditë
        Emrin në bidonin e dashurisë!

Oh, nëse nuk ma shkruan emrin në gjumë,
Me shkronja të ëmbla, të buta, si në fillim,
          Atëherë do të ta qepi më në fund në buzë,
                        Thellë, përjetë, me catgut!

                                                                   Baki Ymeri